Wygraliśmy konkurs Wizz Air #LetsGetLostPoland – tak trafiliśmy do Albanii

Jak wygraliśmy konkurs Wizz Air #LetsGetLostPoland i wylądowaliśmy w Albanii

Połowa września - stoimy na klifach Siedmiu Sióstr w Anglii, bo akurat wybraliśmy się na mały wyjazd do Brighton, wiatr smaga nas po twarzy, ledwo się słyszymy i w tym właśnie momencie w telefonie wyskakuje wiadomość, której się nie spodziewaliśmy: wygraliśmy konkurs Wizz Air #LetsGetLostPoland. Tydzień wcześniej zgłosiliśmy się jak gdyby nigdy nic – bez większej wiary, że coś z tego będzie, bo zgłoszeń były tysiące (i niektóre były naprawdę bardzo dobre), a zwycięzców ma zostać wyłonionych tylko 25 (plus jedna osoba towarzysząca dla każdego). I nagle stoimy na klifie krzyczymy i śmiejemy się jak dzieci i nie możemy uwierzyć we własne szczęście!

To była pierwsza polska edycja akcji „lotu w nieznane” – polega ona na tym, że wsiadasz do samolotu i naprawdę nie wiesz, dokąd lecisz. Nic nie planujesz, nie szukasz noclegów, lotów – niczego. Wszystko to masz zapewnione. I to jest dopiero początek tej historii.

​Co pakować, kiedy nie wiesz dokąd lecisz

Kilka dni później dostaliśmy kilka wskazówek na temat tego, jaka będzie temperatura w kraju docelowym i co mamy ze sobą zabrać. I tak oto dowiedzieliśmy się, że na miejscu ma być 22-24°C, przyda nam się kurtka przeciwdeszczowa, strój kąpielowy, okulary przeciwsłoneczne oraz strój wieczorowy. I to tyle.

Mieliśmy niezła frajdę czytając te informacje – deszcz i plaża jednocześnie? Gdzie to może być? Typowaliśmy kraj za krajem: Islandia? Nie, bo za zimno. Maroko? Chyba nie, bo tam teraz jest więcej niż 24 stopnie Celsjusza. Bałkany? Egipt? Malta? Madera? Typowaliśmy razem z przyjaciółmi, a i tak finalnie żadne z nas nie miało racji.

​Lotnisko Chopina, bilet bez celu i impreza, która zaczęła się jeszcze na ziemi

Dzień przed wylotem, w czwartek, przyjechaliśmy do Warszawy. Odprawa rozpoczynała się o 8:30 rano w piątek, więc woleliśmy na spokojnie się wyspać, niż zrywać się w środku nocy po to, by dotrzeć na miejsce. Wiedzieliśmy jedno – ten dzień będzie bardzo, ale to bardzo emocjonujący.

Na check-inie dostaliśmy bilety, gdzie w polu „cel podróży” widniała informacja: UNKNOW. Do tego firmową torbę z drobnymi upominkami – wachlarzem, skarpetkami, okularami przeciwsłonecznymi i kapeluszem.

Zanim doszliśmy pod gate, zdążyliśmy już poznać kilku innych uczestników – i, co było od razu widać, nikt z nas nie miał bladego pojęcia, dokąd lecimy. Na pokładzie atmosfera była mocno imprezowa i to w dużej mierze dzięki załodze, którą skompletowano na ten wyjazd. Ludzie się śmiali i podnosili sobie nawzajem adrenalinę. Kiedy pilot zaczął ogłaszać zniżanie, w kabinie dosłownie czuć było napięcie.

W końcu padło głośne i wyczekiwane: „Welcome to… ALBANIA!”. Cyk – wylądowaliśmy w Tiranie - stolicy Albanii.

​Pierwszy wieczór: Albanian Night i kolacja, która nigdy się nie kończyła

Na lotnisku przywitano nas bardzo ciepło – naprawdę, czuliśmy się jak VIP-y: słodki upominek i czas na zdjęcia bezpośrednio przy samolocie, jeszcze na płycie lotniska. Następnie zostaliśmy podzieleni na trzy grupy i siedliśmy w autobusy, które zawiozły nas do hotelu MacAlbania w Tiranie. Chwila na obiad, ogarnięcie się po podróży, aby wieczorem zawitać na show Albanian Night. Musimy przyznać, że to był naprawdę genialny sposób na wprowadzenie wszystkich w albańską kulturę i tradycje. Zobaczyliśmy tradycyjne albańskie tańce, posłuchaliśmy muzyki oraz pieśni. A jakby tego było mało – przebrano nas w tradycyjne albańskie stroje! Po show czekała na nas klasyczna albańska kolacja. Do hotelu wróciliśmy dobrze po północy, z głowami pełnymi wrażeń.

Spacer po Tiranie i zejście do bunkra

Drugi dzień – śniadanie, wymeldowanie, i ruszamy na spacer po Tiranie. Przewodniczka prowadziła nas krok po kroku przez historię kraju, co w Albanii jest szczególnie ważne – bez kontekstu trudno zrozumieć dlaczego kraj wygląda właśnie w ten sposób. Okazuje się, że sama Tirana to naprawdę przedziwne, a jednocześnie fascynujące miasto, gdzie nowoczesność przeplata się z historią.

Zajrzeliśmy też do Bunk’Art – podziemnego bunkra atomowego, który Enver Hodża budował w latach 1972-1978 na wypadek wojny nuklearnej. Aktualnie kompleks przerobiony jest na muzeum, gdzie dowiedzieliśmy się więcej o historii komunistycznej policji politycznej i codziennym życiu Albańczyków pod rządami dyktatury. UWAGA: to miejsce jest niezwykle klaustrofobiczne i ciasne, a w środku jest dość duszno. Miejcie to na uwadze, jeśli chcecie tutaj zajrzeć.

​Lunch w Kazerma e Cerenit

Na lunch trafiliśmy do Kazerma e Cerenit i to miejsce naprawdę zasługuje na parę słów więcej, bo samo w sobie jest historią. To dawne koszary wojskowe z 1975 roku – tak zwane Army Barracks 3700 – które po upadku komunizmu w 1997 roku stały opuszczone i niezmienione przez dobre dwie dekady. Dopiero w 2020 roku nowy właściciel, Ismet Shehu, zamienił je w pierwsze w Albanii gospodarstwo agroturystyczne: jedzenie „od pola do stołu”, małe muzeum militarne, panele solarne na dachach koszar, które kiedyś były ściśle tajne.

Jedzenie? Naprawdę bardzo smaczne. Ale – i tu musimy być szczerzy – siedzieliśmy tam w nieskończoność. Rozumiemy ideę albańskich biesiad, tego rozciągniętego w czasie, towarzyskiego jedzenia bez pośpiechu. Doceniamy kulturowo. Ale to zdecydowanie nie jest coś, co jest w naszym stylu ;) Szczególnie na krótkim, niespełna 4 – dniowym wyjeździe.

​To jest ten czas, w którym wszystko zaczęło się sypać

Po lunchu ruszyliśmy do Berat. A przynajmniej tak sądziliśmy. To tutaj plan niestety zaczął się powoli rozjeżdżać z rzeczywistością.

Najpierw przyszła informacja, że zapalił się autobus jednej z grup. Na szczęście nikomu nic się nie stało, ale niektórzy stracili w tym pożarze swoje rzeczy: dokumenty, ubrania czy sprzęty. Nie da się tego inaczej nazwać niż po prostu fatalnym zdarzeniem, które części uczestników zrujnowało dalszą część przygody.

Dosłownie chwilę później okazało się, że most, przez który mieliśmy przejechać, jest uszkodzony. Objazd, który miał zająć 15 minut, zajął godzinę. Mieliśmy zobaczyć zamek w Berat o zachodzie słońca, ale…

Nie zdążyliśmy. I szkoda, bo to naprawdę wyjątkowe miejsce – jedyna zamieszkana średniowieczna forteca w Europie, gdzie w obrębie murów wciąż mieszka około stu rodzin, a historia osadnictwa sięga IV wieku przed naszą erą. Właśnie dzięki temu Berat razem z Gjirokastrą trafiły w 2008 roku na listę UNESCO. Miejsce to zyskało przydomek „miasta tysiąca okien”, od białych, otomańskich domków schodzących kaskadą ku rzece. W związku z poważnym opóźnieniem, organizator podjął decyzję, że zamek odpuszczamy, udaliśmy się prosto do hotelu.

A w związku z tym, że w Berat nie ma jednego hotelu, który zmieściłby całą grupę, podzielono nas na trzy mniejsze. My trafiliśmy do Belagrita Hotel.

​Winiarnia PUPA, albańskie wino i… disco-polo

Ostatnim punktem tego dnia była kolacja w winiarni PUPA. No nie uwierzycie - kolejna wielogodzinna biesiada. Przy okazji mogliśmy spróbować lokalnego wina, które, szczerze mówiąc, nie podbiło naszych kubków smakowych. Ani trochę. Ale o gustach się nie dyskutuje.

W winiarni w końcu rozkręciła się głośna impreza i tu niespodzianka – królowało disco-polo. W ALBANII. POLSKIE DISCO-POLO. Jesteśmy tolerancyjni, ale z ogromną chęcią posłuchalibyśmy czegoś lokalnego, albańskiej muzyki, albo czegokolwiek związanego z miejscem, które akurat odwiedzaliśmy. Ale po raz kolejny – o gustach się nie dyskutuje. Do hotelu wróciliśmy około 2:30 w nocy. A może już nad ranem?

​Vlora, trzygodzinny rejs na wyspę Sazan i zachód słońca, który był najlepszy w całej wycieczce

Kolejny dzień zaczął się podobnie jak poprzedni: za mało snu, śniadanie, wymeldowanie, w drogę. Tym razem nad morze, do Vlory.

Wyjechaliśmy ze sporym opóźnieniem – nie przez nas, nasza grupa była gotowa na czas (jak zawsze!), niestety czekaliśmy na innych. I szczerze, dużo łatwiej byłoby to przełknąć, gdyby w tym czasie zabrano nas na chwilę do miasta albo do zamku, którego nie zobaczyliśmy dzień wcześniej. Ale nie – lepiej było postać przed hotelem.

Żeby było zabawniej, pomimo opóźnienia wynoszącego prawie półtorej godziny, po zaokrętowaniu na „statku” czekaliśmy kolejne 30 minut na ostatnią grupę. Urok wycieczek zorganizowanych. W końcu wypłynęliśmy z Vlory w prawie trzygodzinny rejs na wyspę Sazan. Oczywiście nie mogło zabraknąć głośnej, doborowej muzyki. Aby przypadkiem nie usłyszeć własnych myśli. Ale wracając do wyspy. To miejsce ma naprawdę mocną historię – przez dekady było ściśle tajną bazą wojskową, gdzie na stałe mieszkało od dwóch do pięciu tysięcy żołnierzy, oficerów i ich rodzin. Wyspa odcięta od świata tak bardzo, że większość Albańczyków nawet nie wiedziała o jej istnieniu. Dziś jest częściowo odminowana i można ją zwiedzać, ale wyłącznie w ramach licencjonowanych wycieczek łodzią.

Sam rejs rozpoczął się z ogromnym opóźnieniem, więc na kamienistej plaży słońce już dawno schowało się za górą. Dobrze, że przed wypłynięciem dostaliśmy firmowe ręczniki Wizz – przynajmniej było się czym owinąć, bo zrobiło się chłodno. Na dodatek przypłynęliśmy do części wyspy, gdzie stacjonowała dawna jednostka wojskowa i teren wciąż był zaminowany. To dodaje pikanterii, prawda? Do portu wróciliśmy już po zachodzie słońca, który – trzeba to uczciwie przyznać – na morzu był absolutnie obłędny.

​Hotel bez okna, czyli wisienka na torcie

Zawieziono nas do hotelu Priam – rzekomo najbardziej luksusowego w całej miejscowości i najlepszego na całej trasie. I pewnie tak było, bo niektórzy uczestnicy dostali pokoje z jacuzzi. My jednak dostaliśmy klitę bez okna.

Tak – dobrze czytacie – BEZ OKNA. Dla nas to był wręcz symboliczny finał tego konkretnego dnia. Mogliśmy pewnie poprosić o zmianę pokoju, ale na jedną noc nie chciało nam się już o to walczyć. Po kolacji wyszliśmy na krótki spacer promenadą, następnie zajrzeliśmy na imprezę pożegnalną, gdzie każdy uczestnik dostał talon na 1500 leków do wydania w barze – miły gest na zakończenie. Z racji tego, że mieliśmy już zdecydowanie dosyć głośnej muzyki – dalszą część wieczoru spędziliśmy na tarasie jednego z pokoi, w kameralnym gronie.

​Powrót, 50 euro na pożegnanie i to, co z tego zostało

Następnego dnia wymeldowaliśmy się naszej ciasnej klitki jako pierwsi z całej grupy. Z przyjemnością spędziliśmy czas na tarasie przed hotelem, wpatrując się w widoki, których nie dane było nam oglądać z pokoju hotelowego. Kiedy wszyscy byli gotowi do naszej ostatniej przejażdżki autobusem, ruszyliśmy w drogę powrotną na lotnisko w Tiranie. Na miejscu czekała na nas jeszcze jedna miła niespodzianka – każdy uczestnik dostał 50 euro do wydania w strefie bezcłowej jako prezent od lotniska. Miły akcent na koniec tej podróży.

​Więc – czy było warto?

Jeśli czytacie to i myślicie „no, sporo się tu posypało” to oczywiście macie rację. Spalony autobus, zepsuty most, zamek, którego nie zobaczyliśmy, wielogodzinne biesiady nie w naszym stylu, klitka bez okna, 5 godzin rejsu statkiem bez celu, długie godziny spędzone w autokarze… Dużo jak na cztery dni.

A jednak – mimo tego, to była jedna z lepszych przygód w naszym życiu. I mówimy to z ręką na sercu. To, co tam przeżyliśmy i to, jakich fantastycznych ludzi poznaliśmy, jest dla nas bezcenne. A takich rzeczy nie da się zepsuć nawet najgorszym objazdem czy nietrafionym hotelem. Trzymamy kciuki, aby te znajomości się utrzymały i liczymy, że kiedyś jeszcze spotkamy się w świecie. :)

Serdecznie zapraszamy także do obejrzenia naszej relacji z tego wyjazdu na YouTube: